ZJAWISKO DYFUZJI

Na zjawisko dyfuzji zwrócił już uwagę Herodot w V w. p.n e lecz dopiero odkrycie Ameryki w dwa tysiąclecia później zainspirowało’ dys­kusje i spekulacje intelektualne światłych Europejczyków epoki Rene­sansu w kwestii: paralelizm czy dyfuzjonizm, czyli czy kultury Nowego Świata powstały niezależnie od innych, czy w drodze osmozy. Dyfuzjonizm me zyskał jednak przez kilka wieków szerszej aprobaty w filozofii i nauce o  społeczeństwie. Dominował raczej pogląd, rozwinięty w XVIII w. przez antropologię ewolucjonistyczną, że rozwojem cywilizacji w skali uniwer­salnej rządzą prawa naturalne, które wywołują podobne efekty kultu­rowe w różnych rasach i wspólnotach ludzkich. Antropologia naturali styczna głosząca teorię paralelizmu rozwojowego uzasadniała go natural­nymi prawami myślenia, determinizmem psychiki ludzkiej, a także odwo­ływała się do natywizmu, tłumaczyła rozwój ludzkości istnieniem idei wrodzonych, niezależnych od doświadczeń historycznych i wpływów z ze­wnątrz.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witam, Nazywam się Alina Janowska i jestem wykładowcą uniwersyteckim i właścicielką biura rachunkowego, ten blog to forma mojej pasji i chęci podzielnia się z czytelnikami informacjami z kręgów biznesowo ekonomicznych.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.